Kayıtlar

Şubat, 2018 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Ön Söz

Merhaba, bu kelimeleri okumaya başladın ve umarım ki diğer sayfalarıda okumaya devam edersin . Çünkü diğer sayfalar sana hayal dünyanı bulmaya ve istediğin gibi dizayn etmene yardımcı olacak şiirler ile doludur . Bu benim ilk başlangıcım aslında . Birazda heyecanlıyım . Heyecanım ilk kez kitap çıkarmam değil , sizlerle ilk buluşmam ve vereceğiniz tepkiler. Kusura bakmayın cok sıktım sizi . Biliyorum içinizden diyorsunuz "Ne zamana kadar devam edecek bu yazı" diye . Sadece birkaç kelamım kaldı . Bu kitabın ismini cok düşündüm . Hatta bu kelimeleri yazarken bile düşündüm . Belkide Deniz Tekin'in sesinden dinlediğim "Kendine iyi bak" şarkısı , birazda olsa eskilere götürdü ve başlığı bulmama bir nebze yardım etti .

Bu hayata bir kez geleceksiniz . Bunu hiç bir zaman unutmayın . Sevin , çok sevin ama sakın üzmeyin. Benim bu hayatta tek bir kuralım var "EMPATİ" . Bence bugünkü gençliğin yapamadığı bir kavram . Neyse benim ön sözüm bu kadardı . Umarım bu ya…

Anne

Bu dünyaya bir emanet getirdin
Kıymeti öğret , sevgiyi
Daha küçücük ama
Göreceksin Annem diye seslendigi zamanı

Kollarında uyuyor suan
Ileride koşacak dışarılarda
Düştüğünde yere
Senin canın daha çok yanacak

Mutluyken sevincini kutlayacaksın
Uzgunken acısını paylasacaksın
Hem dert ortağı
Hem de yol gösterici olacaksın

Murvetini de göreceksin tabi
Telli duvaklı beyaz gelinlik içinde
Bir yanın bayram yeri bir yanin yangin yeri olacak
Can parçan çok uzaklara gidecek .

Ama
Kimse sen gibi olmayacak onun hayatında
Her zaman bilecek senin kutsal olduğuna
Iyiler hazinesini bırakır dünyaya
O da senin emanetin olacak dünyaya

Tuba Arık Için

ÖLMEK İSTEDİM

Yokluk çok farklı bir hismis
Senin gidişini izlerken anladım
Içimden bir şeyler eksildi
Iste o an olmek istedim

Sessiz çığlıklarım gitme derken
Gözlerimden iki damla gözyaşı aktı
Sen farketmedin belki
işte o an ölmek istedim

sevgisiz kaldım , kimsesiz
Bir kurşun gibiydi
Göğsümden girip deldi
Ben olmedim, ölemedim

Çünkü ben yoktum artık
Son kez bakarken bana
Boşluk duruyordu karşında
Yokluk çok garip bir hismiş

Şimdi mi napiyorum
Gözümu ırakalara yatırıp sonsuza bakıyorum
Bir umut derdi eskiden yüreğim
O da anladı
Bana kazandirdiklarinda oldu tabiki
Büyümeyi öğrendim
Ne kadar çocuk olarak kalmak istesemde
Arkadaşım oldu kagitlar
Derdimi sadece onlara dokebildim

Sen varken sadece kalbim konuşurdu
Gittiğinde artık hersey bana kustu
Bu dünyadaki sınavım buymus demek
Belkide ölümün ince çizgisinde yürümek